از آذر سال گذشته تا امروز چه شد؟ خیلی چیزها. از همه مهمتر کارمند شدم. هر روز صبح مثل امروز میروم سر کار و مینویسم. افسردگیام بهتر نشده که هیچ، بدتر هم شده است. فهمیدم که آدم هر چه که داشته باشد باز هم غمهایی به سراغش خواهند آمد. خانه را خرد خرد بازسازی میکنیم. از آدمها بیشتر دوری میکنم. دوستانم به زادوولد مشغولاند و من مثل گذشته به فکر رفتن هستم. رفتن از همه جا. سفر کوتاهی به شهری نزدیک داشتم. هنوز خستهام. حالم آنقدر که باید، خوش نیست. در و دیوار شهر برایم تنگ شدهاند. از همکارهایم خوشم میآید و این خیلی خوب است. رفتن به نمایشگاه کتاب حالم را بهم زد، درحالیکه فقط به بخش کودکش سر زده بودم، انگار خاک مرده پاشیده بودند روی کلهاش. کمتر میخوانم و بیشتر مینویسم و این خیلی خیلی بد است. رابطهام با مادرم رو به وخامت است و اصلا ناراضی نیستم. خلاصه حالم خوب و بد است ولی بیشتر بد. کاش میشد کاری کرد.

حالا که نمیتوانم مسائل بزرگ زندگی، ناکامیها و مشکلاتم را حل کنم به مسائل خرد میپردازم. از هفتهٔ گذشته وقت لیزر گرفتهام. کاری که چند سالی ست به تعویق میاندازم. امروز پیامک آن مجموعه برایم ارسال شد یا این مضمون که ساعت فلان نوبت شماست و حتما با خودتان پول نقد بیاورید چون کارتخوان نداریم. مرکز خوبیست، تمیز و مرتب و بزرگ است. دخترهای خوشگلی در آنجا به بردگی گرفته شدهاند. من هم مثل سابق دچار دوگانگی بروم یا نروم شدهام. مرکز خوبی که نزدیک خانهمان است و کیفیت خوبی دارد و دزد است و مالیات نمیدهد، وقیح است و رسماً میگوید ما کارت نمیکشیم. احتمالاً نمیروم و پروسهٔ لیزر تا چند سال دیگر به تعویق میافتد!